Feed items
Drulla hér og drulla þar.
Aurframburður íslenskra jökulfljóta er það sem greinir þennan þátt íslenskrar náttúru einna helst frá vatns- og hafbúskap annarra landa.
Þótt tugþúsundir ferkíómetra á suðurströndinni og inni á landi beri þessa sérkennis merki er eins og Íslendingar hafi enn ekki gert sér fulla grein fyrir þessu.
Þannig höldum við áfram að ræða um orku íslenskra fallvatna eins og hún sé alveg sambærileg við orku fallvatna í Noregi eða öðrum fjallalöndum, þar sem þessi orka er fullkomlega endurnýjanleg og framkvæmdirnar afturkræfar.
Nú sést munur á innsta hluta Sultartangalóns ár frá ári, enda mun það fyllast upp á nokkrum áratugum og vatnsmiðlunin þar því að mestu verða ónýt.
Aurburður Kringilsár og Jöklu í Hálslón var áætlaður um tíu milljón tonn á ári, hinn 25 kílómetra langi og 180 metra djúpi Hjalladalur myndi fyllast upp á 3-400 árum og Töfrafoss kaffærast í auri á einni öld.
Eftir að hafa fylgst með aurburðinum á hverju voru er það morgunljóst að aurburðurinn er miklu meiri í hlýnandi loftslagi vegna bráðnunar jöklanna en menn gerðu ráð fyrir, enda hálffylltist gljúfrið neðan við Töfrafoss upp að hálfu á aðeins tveimur árum.
Mikið af fugli á vegunum.
Við Helga vorum að koma úr þriggja daga hringferð um landið og það vakti athygli okkar að óvenju mikið var af dauðum fugli á vegunum, einkum fýl og skúmi frá leiðinni frá Hornafirði að Skógum.
Einnig sátu þeir margir inni á veginum. Hvort þetta tengist þeirri sögn að fýllinn geti ekki flogið ef hann sér ekki sjó, skal ósagt látið, en þeir höfðu greinilega margir orðið fyrir
Í þessari ferð okkar var stansað á ýmsum stöðum og kippt inn myndum, sem ég þarf að nota í ýmsar þær kvikmyndir sem ég er með í smíðum.
Við fórum á minnsta Toyota jöklajeppi landsins, sem ég keypti fyrir slikk 2006 til þess að geta dregið bátinn Örkina.
Leiðin lá upp á Sauðárflugvöll norðan Brúarjökuls til þess að setja framhjól undir "flugstöðina", 32ja ára gamlan Ford Econoline, sem vindpokastöngin er fest við.
Ég hafði nefnilega í blankheitunum í fyrrahaust tekið framhjólin undan honum til að selja dekkin, sem voru nær óslitin.
Fyrr í sumar fór ég á gömlum frambyggðum Rússa með tvö slitin dekk á felgum, en þá kom í ljós að þær voru sex gata en ekki fimm, og pössuðu því ekki undir "flugstöðina".
Best var líka á milli tannanna á þeim.
Það sem gerir skrifin um Wayne Rooney svo erfið að dæma um er að hann er ekki fyrsti knattspyrnusnillingurinn sem bresk blöð elta á röndum til þess að finna eitthvað misjafnt um.
Og þegar gerður er samanburður við hliðstæður í fortíðinni koma upp tilfelli sem sá efasemdarkornum um það að Rooney kunni að vera á svipuðu róli og snillingurinn George Best á sínum tíma.
En það er hins vegar ekki víst, enn sem komið er.
Best var líka hundeltur og að lokum fór svo að það reyndist vera á rökum reist að hann réði ekki við áfengisfíkn sína, því hann drakk sig út úr boltanum og síðan út úr lífinu sjálfu.
Hér á mbl.is sé glögglega af hverju blöðin elta gaurinn, því að á hér er þetta mest lesna fréttin.
Þetta selur ! Því miður verð ég að segja, en við því er ekkert að gera.
Á spítalabolina með þetta?
Ég er einn þeirra sem vegna kvilla í meltingarvegi hef þurft að fara oftar en einu sinni í ristilspeglun.
Á undan henni fer maður í laxeringu og fær leiðbeiningar um það hvernig maður eigi að bera sig að.
Það myndi létta lundina ef maður fengi bol til afnota þegar þetta er gert með áletrun sem létti lundina.
Mér dettur í hug að áletranirnar gætu verið tvær, spakmæli Þórunnar og meðfylgjandi leiðbeiningarvísa sem ég gerði að tillögu við þarmalæknana að yrði bætt við textann í leiðbeiningarbæklingnum.
Sá texti tiltók hvernig taka ætti laxerolíuna inn og að maður ætti síðan ganga um þangað til hún færi að virka.
Mér þótti þetta ekki nógu nákvæmar leiðbeiningar og vildi hafa í "endann" eftirfarandi vísu, sem gæti verið á spítalabol:
Laxeringin gengur glatt
ef gætir þú að orðum mínum:
Þú átt að ganga, - ekki of hratt, -
og alls ekki í hægðum þínum.
Ég vil af fagmennsku fræðin mín tjá þér.
Framkvæmdu og mundu nú heilræðin frá mér.
Snilldin tæra.
Enn á ný kemur upp í hugann viðtalið við einn af "fjármálasnillingunum" miklu í tímaritinu Krónikunni snemma árs 2007 þar sem hann lýsir því hvernig hann fari að því að búa til milljarða tuga gróða í áður tapreknu og skuldugu fyrirtæki með því að stunda kaup og sölu og kennitöluflakk á fyrirtækjum þar sem í hvert skipti skapast tuga milljarða króna viðskiptavild sem er augljóslega tekin úr lausu lofti.
Þar að auki lýsir hann því hvernig hann geti, þrátt fyrir tuga milljarða gróða af þessum viðskiptum komist hjá því með nógu hröðum bellibrögðu að komast hjá því að borga nokkurn tíma skatt af þessum tekjum.
Þessu er lýst eins og ekkert sé sjálfsagðara í viðtali sem blaðakona tekur við snillinginn á leið upp og niður landganga á einkaþotu sinni á meðan hann er í ferðum til þriggja landa!
Þegar þetta er lesið gefur auga leið að það eru yfirgnæfandi líkur til að svona vinnubrögð og gróðakúnstir séu stundaðar með öllum tiltækum ráðum og það sem Vilhjálmur Bjarnason er að lýsa því mjög trúlegt.
Það eru takmörk.
Í mín eyru hef ég heyrt það sagt að gárungar séu farnir að kalla rás 1 og Sjónvarpið "alzheimersrásirnar". Þá eiga þeir við það að þegar hlustað sé eða horft á þessar rásir sé engu líkara en að þeir sem ráði efni þeirra muni ekki lengur hvort efnið sé nýtt eða margnotað.
Öllu gamni fylgir alvara og augljóst er að það eru takmörk fyrir þeim möguleikum sem Sjónvarpið hefur til þess að bjarga sér. Stóra útgjaldaliði eins og rekstur hins stóra útvarpshúss er ekki hægt að minnka og margt fleira af því tagi má nefna.
Nú þegar hefur RUV misst Spaugstofuna og ef horft er á ýmislegt fleira, sem farið er vegna samdráttar, svo sem mikill fjöldi mjög reyndra og hæfra starfsmanna, þá er ljóst að það getur fært fyrirtækið inn í ákveðinn vítahring, þar sem það verður að éta undan sér og missa tekjur.
Ekki er þó allt alvont við "alzheimers-rásirnar". Í útvarpshúsinu er varðveitt sannkölluð gullkista dagskrárefnis þrátt fyrir að talsvert hafi glatast og það er mjög gaman að heyra eða sjá margt af þessu efni.
Minnir á gamlar rökræður í Gaggó.
Ég minnist rökræðukeppni sem haldin var í Gagnfræðaskólanum við Vonarstræti á útmánuðum 1956.
Deilt var um áfengi og sölu ríkisins á áfengi og tóbaki. Mælskir meðmælendur "hófdrykkju" og "hóflegra" reykinga notuðu þau rök að þeim mum meira sem fólk keypti í ríinu og reykti og drykki, því hagkvæmara væri það fyrir þjóðarbúið.
Því meira fyllerí og reykingar, því betra.
Mér fannst þetta vera röksemdafærsla í ungæðislegum og barnalegum Gaggó-stíl en ekki undir formerkjum yfirvegaðrar rökhyggju sem horfði á málið í víðara samhengi heildarútgjalda þjóðfélagsins vegna neyslunnar og afleiðinga hennar.
Ég man að í rökræðunum tók ég sem dæmi að í fjölskyldu sem skorti fé, yrði einum meðlimi fjölskyldunnar falið að kaupa og flytja heróin inn á heimilið og selja öðrum í fjölskyldunni það á uppsprengdu verði og það söluandvirði yrði skilgreint sem gróði fjölskyldunnar og notað til að kaupa brýnar nauðsynjar, mat og lyf.
Líka fyrir norðan og austan.
Heitt í Japan? Líka á Fróni!
Á leið okkar hjóna niður Öxnadal og Þelamörk núna áðan brá svo við að svo virtist sem miðstöðin í bílnum væri biluð, því að enda þótt opnað væri fyrir fullan blástur í gegnum loftristarnar sem eiga að blása köldu lofti í andlit manni, kom bara heitt loft út um þær.
Þær voru þó rétt stilltar fyrir blástur utan frá inn í bílinn en ekki stilltar fyrir hringiðu innan í honum.
Allt í einu rann upp fyrir okkur ljós: Það var bara svo heitt úti að ekkert kalt loft var að fá, - hitinn 23 stig.
Þetta minnti á skondið atvik þegar við vorum á leið til Los Angeles til skemmtunar Íslendingafélagsins þar 1968 og á þeim tíma var boðið upp á það að ef maður stansaði á fimm stöðum í Bandaríkjaferð fengist helmings afsláttur af fargjöldum.
Íslendingafélagið borgaði flugkostnaðinn frá Íslandi og til baka og því gátum við farið bæði fyrir sama verð og einn ferðamaður.
Við ákváðum að dvelja eina nótt í Las Vegas. Á þeim tíma var hræðilega dýrt að koma til þeirrar borgar, gagnstætt því sem nú er þegar þessu hefur verið snúið við.
"Allt sem þjóðina varðar".
Þessi fjögur orð voru yfirskrift Morgunblaðsviðtals við mig í kosningabaráttunni 2007 og áttu við þá skoðun mína og flokkssystkina minna í Íslandshreyfingunni að öll meiriháttar málefni þjóðarinnar ætti að bera undir hana sjálfa í þjóðaratkvæðagreiðslu.
Ég hef ævinlega verið þessarar skoðunar og er enn þótt viðurkenna verði að sum mál eru þannig vaxin að illmögulegt er að fá hreinan þjóðarvilja fram og stundum gefst ekki tími til að viðhafa þjóðaratkvæðagreiðslu.
Dæmi um það síðastnefnda var inngangan í NATÓ í mars 1949. Ég var nýlega að lesa um loftbrúna til Berlínar og það ástand sem þá ríkti í alþjóðamálum og það rifjaði upp fyrir mér það ástand sem þá rikti.
Í mars 1949 var mikil stríðshætta í Evrópu. Valdarán kommúnista í Tékkóslóvakíu 1948 vakti mikinn ugg og ekki minnkaði hann þegar Sovétmenn stöðvuðu á sama ári alla landflutninga milli Vestur-Þýskalands og Berlínar.
Vesturveldin gátu ekkert að gert vegna þess að um þessa landflutninga hafði ekki gilt neitt skriflegt samkomulag heldur aðeins munnlegt.
Hins vegar var í gildi skriflegur samningur um loftleiðir til Berlínar sem Vesturveldin máttu nota og það gerðu þau.
Þrjú af tólf eru á Austurlandi.
Árið 2002 hófst þenslu- og gróðadansinn sem skóp Hrunið. Risavirkjun og álver átti að tryggja velsæld, hamingju og mikla fólksfjölgun á Austurlandi, sem byggð yrði á miklum fjárfestingum.
Nú blasa afleiðingarnar við. Þrjú af tólf skuldsettustu sveitarfélögum landins eru á Austurlandi, Fljótsdalshérað, Fjarðabyggð og Djúpavogur.
Fólki fækkaði á síðasta ári á sama tíma og því fjölgaði á Norðurlandi eystra á svæði sem stóriðjudansinn var ekki stiginn.