Ein lífseigasta goðsögn allra tíma segir að rómverski keisarinn Neró hafi spilað á fiðlu þegar Róm brann. Engar sögur hafa farið af kunnáttu forystufólks ríkisstjórnarinnar, Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingríms J. Sigfússonar, í fiðluleik. Þau geta því ekki hermt eftir hinum rómverska keisara að því leytinu. En þau hafa önnur ráð.

Þær fréttir berast  af hinni lánlausu og sundurtættu ríkisstjórn að þar sé verið að leggja kapal; ráðherrakapal. Við það er sagt að þau iðji daga langa, Steingrímur J. og Jóhanna. Á meðan er hvorki athygli þeirra né fjölmiðla bundin við aðra þætti ríkisstjórnarinnar; hinnar verkasmáu ríkisstjórnar.

Við könnumst svo sem við þessa takta ríkisstjórnarinnar frá fyrri tíð. Þegar eldar hafa brunnið og logað sem glaðast hefur forsætisráðherrann beint athygli sinni að allt öðrum málum, svo sem persónukjöri, Stjórnlagaþingi, eða skýrslugerðum um eitt og annað. Það dreifir huganum og athygli umræðunnar.

Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra og formaður VG var óvenju skrautlegur þegar hann sagði á blaðamannafundi að aðildarumsóknin að ESB væri ekki á stefnuskrá ríkisstjórnarinnar. Svona hjal er ekki einu sinni orðhengilsháttur. Þetta er bara hreint rugl.

Steingrímur sagði á blaðamannafundinum: "Það er ekki þannig að það sé stefna þessarar ríkisstjórnar að sækja um aðild að Evrópusambandinu og þaðan af síður að ganga í Evrópusambandið. Það er ekki svo.“

Formaður VG ætti að lesa stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar sem hann situr í. Þar stendur það svart á hvítu. Eðli málsins samkvæmt var það hlutverk utanríkisráðherrans að leggja málið fram. En þetta var stjórnartillaga, sem naut að vísu ekki stuðnings eins ráðherrans, Jóns Bjarnasonar sjávarútvegs og landbúnaðarráðherra

En aðrir ráðherrar, þmt Steingrímur studdu tillöguna. Greiddu henni atkvæði sitt og nú hamast talsmenn flokksins við að verja viðræður sem eru ekki lengur aðildar, heldur aðlögunarviðræður.

Það er fagnaðarefni að Jón Bjarnason sjávarútvegs og landbúnaðarráðherra hafi séð að sér og ákveðið að auka geymslurétt á ýsu á milli fiskveiðiára. Illu heilli ákvað ráðherrann á síðasta þingi að leggja fram frumvarp og fékk samþykkt sem dró úr möguleikum á að geyma aflamark yfir fiskveiðiáramót. Á hinn bóginn var samþykkt að ráðherra gæti síðan ráðskast með þessi mál að vild sinni. Stjórnarmeirihlutinn ákvað sem sagt að taka þetta vald frá þjóðkjörnu þinginu og færa til framkvæmdavaldsins.

Geymslurétturinn hefur gríðarlega mikla þýðingu. Hann eykur sveigjanleika við fiskveiðistjórnun. Auðveldar mönnum að skipuleggja sig við veiðarnar. Þetta fyrirkomulag dregur úr hættu á brottkasti, lækkar sóknartengdan kostnað, beinir sókn úr smærri fiski. Er sem sagt almennt til bóta. En það líkaði ekki núverandi ríkisstjórnarmeirihluta á Alþingi.

En efasemdirnar hafa nagað mannskapinn og því var heimildin skilin eftir fyrir ráðherrann að ráðskast með málið að vild. Þessa heimild nýtti svo ráðherrann sér þegar við blasti að elli brynnu inni afleheimildir í ýsu.

Annað hvort eru ráðherrar ríkisstjórnarinnar orðnir forstokkaðri en orð fá lýst, eða að þeir líta á almenning sem sem kjána. Lýsing þeirra á málum sem blasa við hverju mannsbarni eru svo gjörsamlega út í hött, en flutt af slíkri ákefð að annað hvort fyllast menn forundran, eða hlæja að vitleysunni.

Tökum þrjú dæmi:

Þegar allt  óð á súðum í ríkisstjórnarsamstarfinu út af Magmamálinu,  innbyrðis fjandskapur var á fullkomnu suðustigi, var sest að samningaborði á ráðherraplani. Að loknum slímusetum var málið leyst með því að setja það í nefnd. Öllum var ljóst að þetta var vandræðaleg þrautalending, sem var pínd í gegn af því að allt var af göflunum að ganga á milli stjórnarflokkana. Þegar Steingrímur J. kom hins vegar í fjölmiðla sagði hann þetta mál styrkleikapróf sem ríkisstjórnin hefði staðist!  Og vitleysan heldur áfram því þessi endaleysa er nú endurtekin af stuðningsmönnum ríkisstjórnarinnar, líkt og þeir væru páfagaukar.