Það er alltaf að koma betur og betur í ljós hvað auðmagnið er skelfilega óþjóðhollt.

Það ryður sér braut yfir landamæri, viðurkennir ekkert þjóðerni,

Hér á Íslandi voru stórar fjárhæðir fluttar út á reikninga í Lúxemborg. Um tíma þótti enginn maður með mönnum nema hann stæði í þessu, bankarnir buðu upp á svona þjónustu. Með þessum hætti streymdi til dæmis mikið fjármagn úr útgerðinni.

Þetta er heldur ekkert hætt – manni skilst að nú aukist fjármunaeign Íslendinga á Cayman-eyjum. Og einhvers staðar eru sjóðir sem auðmenn okkar geta sótt í – var það ekki partur af díl Björgólfs Thors við skuldunauta sína að hann létti leynd af földum peningum sínum í útlöndum?

Helsta fjölmiðlamál í Danmörku þessa dagana eru óheyrilegar upphæðir sem hafa verið fluttar úr þessu ríka landi í skjól í Lúxemborg og Sviss. Þetta er stærsta mál sem dönsk skattayfirvöld hafa komist í.

Sem fyrr lætur spilavítiskapítalisminn ekki að sér hæða.

Lesandi síðunnar sendi þessar línur:

— — —

„Ég hef verið að pæla aðeins í gamni í verði á húsnæði  og bar gróflega saman við Bretland. Mér sýnist að í raun ætti húsnæðisverð að lækka um svona 40% til að ná jafnvægi og vinda ofan af bólunni sem varð á fasteignamarkaði. Þetta myndi reyndar gera helming heimila í landinu tæknilega gjaldþrota í einni svipan þannig að það virðist vera samstaða um að halda nafnverðinu föstu en leyfa verðbólgu að færa niður raunvirðið. Það tekur þá einhver fimm ár í viðbót þangað til fasteignamarkaður tekur aftur við sér en hann er einn af grunnstoðum efnahagslífsins.

Stundum er sagt að eðlilegt sé að það kosti um fern brúttóárslaun að kaupa sér viðunandi húsnæði fyrir vísitölufjölskyldu, svona í nútímasögu, en þetta hefur verið til umræðu í Bretlandi, meðal annars í FT fyrir skemmstu. Mér sýnist að við séum að tala um sjöföld til áttföld árslaun heima, m.ö.o. væri þannig fasteignaverð helmingi of hátt miðað við kaupmátt (og svo framboð og eftirspurn).

Eitt skil ég ekki sem þú kannski hefur eitthvað heyrt um.

Öfgamenn nærast á fjölmiðlaumfjöllun eins og púkinn á kirkjubitanum. Og á móti kemur að fjölmiðlar eru mjög spenntir fyrir öfgamönnum. Þannig að þetta er svona symbíótískt samband.

Nú er allt vitlaust út af einhverjum ruglsöfnuði í Bandaríkjunum sem ætlar að brenna Kóraninn eftir þrjá daga. Í rauninni er ekkert merkilegt við þetta. Ég gæti til dæmis tekið Kóran hér úr hillunni hjá mér, farið með hann út í garð og kveikt í honum.

Í Þýskalandi er mikið fjallað um mann sem heitir Thilo Sarazzin. Hann er meira að segja á forsíðu Der Spiegel. Thilo þessi er ekkert annað en ótíndur rasisti, ósköp ómerkilegur karl. En samt standast fjölmiðlar ekki mátið að hlaupa á eftir honum.

Eins er þetta með Færeyinginn Jenis av Rana. Hvers vegna í ósköpunum ættum við að láta skoðanir þessa manns á samkynhneigð okkur varða?

Og svona er þetta áfram, það er alveg makalaust hvað öfgar þykja heillandi.

Jón Baldvin Hannibalsson sagði í Silfrinu á sunnudag, og var ekki að skafa utan af því, að ef ríkisstjórnin stæði ekki við fyrirheit sín í fiskveiðistjórnunarmálum væru það svik.

Víst er að þannig líður mörgum stuðningsmönnum ríkisstjórnarinnar – og öðrum sem hafa vænst þess að breytingar yrðu gerðar á kvótakerfinu.

Hin svokallaða samningaleið virðist ekki vera annað en væg formbreyting – enda eru helstu stuðningsmenn LÍÚ mjög glaðhlakkalegir þessa dagana. Það er vandséð að þessi leið bindi enda á deilur um kvótakerfið.

Ríkisstjórnin boðaði í tuttugu punktum sínum að ef ekki næðist sátt um breytingar á fiskveiðistjórnuninni yrði farið í þjóðaratkvæðagreiðslu um kostina sem eru í boði.

Hún gæti verið býsna hatrömm – og reyndar spurning hvort þjóðin má við slíkum deilum ofan á allt hitt.

En það er víst að svonefnd tilboðsleið myndi eiga talsvert meiri stuðning hjá þjóðinni en hjá LÍÚ eða stjórnmálastéttinni – enda hafa skoðanakannanir hvað eftir annað sýnt að mikill meirihluti þjóðarinnar er mótfallinn kvótakerfinu.